Samen bent u namelijk het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden. (1 Kor. 12:27)

Druk, druk, druk…

     “Draag elkaar lasten en vervul zo de wet van Christus” (Gal 6:2)

Velen zijn weer terug gekomen van de vakantie en het vele werk wacht weer. Je voelt iets van die golfbewegingen in de samenleving. Iedereen is druk. Vele activiteiten worden ondernomen, plannen gemaakt, projecten opgestart. We gaan met zijn allen zo snel mogelijk in de hoogste versnelling en razen op onze levensweg om in een korte tijd zoveel mogelijk klaar te krijgen. Daar halen we onze voldoening uit en natuurlijk van tijd tot tijd hebben we een korte “break” en gaan we op vakantie.

Het doet me denken aan autoraces die na een snelle ronde een korte pitstop hebben om vervolgens weer weg te scheuren… En we schijnen elkaar mee te nemen in die ‘gekte’.

Hoe komen we hiervan af? Hoe krijgen we wat meer rust in ons leven? Zijn we niet teveel bezig met onszelf, onze eer en carrière, onze prestaties. Falen in deze tijd betekent immers dat je mislukt bent, dat je ineens niet meer meetelt. Dat is de druk van beleidsplannen en het halen van doelen, targets. We willen resultaat zien en het liefst zo snel mogelijk onze wensen binnen halen.  Dat gevoel kun je krijgen als je de data van al die activiteiten weer ziet. Is er nog ruimte voor bezinning, die je elke dag nodig hebt. Ja u leest goed… niet elke vakantie, maar elke dag een moment met de Heere. En vooral elke week een dag in het bijzonder met God.

Maar we zien dat mensen opgejaagd worden en dat we elkaar opjagen en de Heere en Zijn dienst wordt meer en meer losgelaten. En dat omdat we zo druk zijn. Druk, druk, druk… er wordt geduwd, getrokken en als je niet oppast wordt je boos en geïrriteerd.

Hebben we als christelijke gemeenschap elkaar niet op te vangen? Ik denk het wel. Het is zelfs een wettelijke opdracht. Het is de wet van Christus. Hij is de Rust Zelve in alle omstandigheden, terwijl de grootste taak ooit op Zijn schouders heeft gerust. De verzoening voor een op hol geslagen wereld opgedreven door de rusteloze duistere machten die ons willen meesleuren in wanhoop. Kijk niet om, ga door en leef je leven. Je leeft maar éénmaal? O ja… is dat zo? Zie op Christus op het kruis! Een machtige roep klonk uit Zijn mond. “Het is volbracht”. Waar maken we ons druk over? Hij heeft de grootste last gedragen in Zijn leven. En natuurlijk wij zijn nog op aarde, hebben onze taken, maar vinden te midden van alle onrust de rust in Christus. Misschien kunnen we elkaar helpen om te herinneren hoe Hij onze last van schuld, onrust, onvrede, angst en wanhoop heeft gedragen.

Hoe we elkaar tot een hand en voet kunnen zijn en kunnen leren ‘tijd te nemen’ voor elkaar.

Draag elkaars “lasten”. Deze zin kan ook vertaald worden met ‘Verdraag elkaars gewichtigheden of waardigheden. (Zie hiervoor de uitleg in Tekst voor Tekst) Dat is eigenlijk wel bijzonder want dat is toch iets anders. Nou ja, het kan ook voor mensen een last zijn als er mensen zijn die gewichtig doen, die zich belangrijk weten, die zich hoger achten dan anderen. Je voelt dat. Ze zijn geleerd, hebben een titel, hebben geld, hebben prestige, hebben het gemaakt. Ik las een krantenartikel waarin twee mensen met elkaar spraken over D66’er wijlen van Mierlo. De ene was in zijn jonge jaren helemaal door hem geïmponeerd. Zo mooi kon hij spreken en hij was een taalvirtuoos. Maar de ander zei: “Ja dat dacht ik ook, totdat ik hem ontmoette. Hij zag me nauwelijks toen ik hem vroeg. “Hoe maakt je het?”. Hij zei “Ik heb het gemaakt in mijn leven!” en ging gauw naar iemand anders.” Dat hautaine. Nu heb ik er altijd wat moeite mee om namen te noemen, daar we allemaal onze fouten hebben en in dergelijke valkuilen terecht kunnen komen. Daarvoor hoeven we niet van Mierlo te heten. Maar het gaat me om het voorbeeld.

Juist in onze tijd waarin het gaat om het maken en het hebben van een “naam”. De grootsheid van ons leven. Ja dat moeten we als christenen soms ook maar van elkaar “dragen”.

Deze uitleg past ook wel een beetje bij het volgende vers waar Paulus juist een oproep doet: “Als iemand denkt iets te zijn…”  Denken we dat allemaal niet een beetje stiekem? Bedriegen we onszelf niet wanneer we denken dat we iets zijn? Paulus weet het maar al te goed: we zijn niets! We zijn allemaal mensen, geneigd tot hoogmoed,  met zonde en schuld. Iedereen heeft de genade van Christus nodig. Hij droeg mijn last, mijn hoogmoed, mijn trots. Wat een “last” voor Hem om verzoening te doen van al die zonden. Zullen we zo ook terwijl we “druk” zijn elkaars gewichtigheden maar verdragen en elkaar maar fijnzinnig te wijzen op de genade van Jezus Christus voor hen die zich vernedert voor het aangezicht van de Heere. Als we dan van de troon vallen, vallen we in de handen van een barmhartig en genadig God.

Ds. A.A. Floor